Dünyanın öbür ucunda bile, iş sizi bulur.

Mekan bilinçli seçildi: durgun su, yol yok, kimse yok. Sonra bildirimler başlıyor. Bir izin talebi. İmzalanacak işe giriş belgeleri. Saat üçte bir mülakat. Tek bir pozisyona altmış dört başvuru. Sözleşmem hazır mı? Hâlâ tamamlanmamış bir çıkış listesi. Hepsinin saati 11:20, çünkü hepsi hep aynı anda gelir.

Elli bir saniye. Pano turu yok, özellik listesi yok. Sadece karşısında durduğumuz o duygu: yığılma.

Çoğu küçük şirkette kimsenin unvanı İK değildir. O iş kurucunun, ofis müdürünün, ilk cevap verenin üzerindedir. İş, kesintiler halinde gelir — sohbette bir sözleşme sorusu, e-postada bir izin talebi, yanıt bekleyen bir aday — ve nerede olduğunuzu umursamaz.

Bu kesintilerin hiçbiri tek başına zor değil. Asıl hasar, geçişlerde: on ayrı araca dağılmış on küçük görev, her biri sizi asıl yapmak istediğiniz işten koparıyor.

OttoHR, tüm istihdam yaşam döngüsünü tek bir yere koyar. İlan açın, başvuruları toplayın ve yapay zeka taraması aday havuzunu sıralasın. Birini işe aldığınızda, yeni çalışan evraklarını ilk günden önce işe hazırlık paketi üzerinden kendisi doldurur ve oryantasyon hafızadan değil, bir kontrol listesinden yürür.

Oradan sonrası kendi kendine işler: izin politikaları ve bakiyeleri, bordro dönemleri, belgeler ve politikalar, yan haklar, eğitimler. Çalışanlar da kendi portalına sahip olur — sözleşmesini soran kişi açıp kendisi görebilir.

Filmdeki her bildirim, OttoHR'ın ya doğrudan hallettiği ya da tek tıka indirdiği bir işe karşılık geliyor. Bu, filmin brief'i olmadan çok önce ürünün brief'iydi.

Hepsinin içinden geçen ise yapay zeka asistanı Otto. İş ilanları ve politikalar taslar, mevcut el kitabınızı içe aktarır, özgeçmişleri tarar, sesli ön mülakatlar yapar ve çalışan sorularını kendi belgelerinizden yanıtlar.

Döngüde her zaman bir insan vardır — Otto önerir, siz onaylarsınız. Amaç insanları İK'dan otomasyonla çıkarmak değil. Amacı hiç İK yürütmek istememiş o kişiye öğleden sonrasını geri vermek.